Villa de Leyva – kolonialne miasteczko ukryte w Andach

Jadąc do Villa de Leyva szukamy odpoczynku po Bogocie, w które zbyt wiele się dzieje. I rzeczywiście, znajdujemy tu ciszę, spokój i poczucie bezpieczeństwa, a to miasteczko z białymi budynkami zupełnie nas zauracza.
Bogota jest ogromna i wiele tam się dzieje, więc w pewnym momencie mamy ochotę odpocząć. Postanawiamy pojechać do miasteczka oddalonego od stolicy jakieś 4 godziny jazdy autobusem. Villa de Leyva jest podobno jednym z obowiązkowych punktów, jeśli chodzi o atrakcje dookoła Bogoty. Będąc tam, łatwo przekonać się, dlaczego – ale najpierw zaglądamy jeszcze do Tunji. Według Wikipedii, mieszka tam około 170 tysięcy mieszkańców i właściwie… nie ma tam nic ciekawego.

Podróż z niespodziankami

Do Tunji jedziemy z Bogoty autokarem. Na terminal autobusowy dostajemy się taksówką, po czym wchodzimy do budynku i zupełnie zagubione pytamy strażniczki przy samym wejściu gdzie mamy pójść. Idziemy we wskazanym kierunku, aż w pewnym momencie rozlega się z głośników „Tunja, Tunja, tutaj!”. Pani w kasie, którą właśnie mijamy, krzyczy do nas. Chwilę potem mamy już kupione bilety, a jakiś pan prowadzi nas do wielkiego, luksusowego autokaru, w którym poza nami nie ma nikogo… Niemalże od razu ruszamy. Jedziemy powoli, wydaje się, że Bogota nigdy się nie kończy. Odkrywamy, że w autokarze jest nawet wi fi.

W pewnym momencie zatrzymujemy się w zatoczce – i nie tylko my – przed nami jedzie w żółwim tempie tak dużo innych autokarów, autobusów i busików, że nie jesteśmy w stanie wszystkich zobaczyć. Pomocnik kierowcy wyskakuje na ulicę i widzimy jak zagaduje do przypadkowych ludzi idących chodnikiem – z zaskoczeniem zauważamy, że niektórzy z nich wsiadają i tak też, przez godzinę udaje się zapełnić jakąś połowę miejsc.

Obok nas widzimy mnóstwo straganów na kółkach – sprzedają ananasy i różne inne owoce, napoje, przekąski. Sprzedawcy jeden po drugim wchodzą do naszego autokaru i przechadzają się po nim, zachwalając swoje produkty. Jesteśmy dosyć wybredne i kupujemy po plastrze ananasa z wózka, który zatrzymuje się tuż obok naszych drzwi. Są niebywale słodkie i soczyste, sok leci nam na kolana i całe ręce nam się lepią.

Chyba wreszcie autokar jest dostatecznie pełny, bo odjeżdżamy. Zatrzymujemy się jeszcze parę razy, kiedy machają na nas ludzie stojący w różnych miejscach na drodze. Tunja okazuje się być małym, bardzo górzystym miasteczkiem z wąskimi chodnikami. Każdy zapytany chętnie wskazuje gdzie jest rynek, więc w końcu tam docieramy. Centrum miasta to duży plac z pomnikiem po środku, a z jednej jego strony stoi kościół. Ze szkoły wracają akurat dzieci, ubrane w ładne mundurki. Łatwo rozpoznać, że jest tu przynajmniej kilka szkół, bo ich ubrania mają różne kolory. To tutaj dowiadujemy się, że w Kolumbii można zjeść obiad za odpowiednik 8 zł (potem okaże się, że nawet za 6), złożony z dwóch dań i napoju.

Po posiłku, busikiem obklejonym ikonami Jezusa i Maryi, jedziemy do Villa de Leyva. Droga jest niezwykle kręta, bo prowadzi przez góry, a kierowca jedzie jak wariat, wyprzedzając na zakrętach i ciągłej linii, kiedy z jednej strony widzimy wielką przepaść.

Villa de Leyva – odmiana po głośnej Bogocie

Villa de Leyva wita nas kocimi łbami na ulicy, przez które ciągnięcie naszego ciężkiego plecaka na kółkach nie jest specjalnie łatwe. Niesiemy go, a droga do hostelu bardzo nam się dłuży, bo chociaż (jak wszędzie w Kolumbii) ulice mają numery zamiast nazw, to jakoś nie możemy się zorientować, w którą stronę powinnyśmy iść. Miejscowi też najlepiej nam nie pomagają, bo kierują nas w sprzeczne kierunki – ale w końcu się udaje. Ładny, drewniany budynek z symbolem anioła jest pod samym nosem pana, która pokazał nam złą drogę.

Hostel jest śliczny, pokoje wydają się luksusowe, a na dobry początek dostajemy przepyszną lemoniadę. W Ameryce Południowej niczym nie przypomina ona tej serwowanej u nas – tam robią ją z limonek (ta najbardziej popularna, bo dostępne są też inny smaki) i jest naprawdę owocowa. Zawsze, kiedy ją zamawiamy, podają ją w eleganckich, wysokich szklankach.

Kiedy wychodzimy na spacer, słońce już się schowało, a mimo to nie czujemy się ani trochę niebezpiecznie. Atmosfera, która tutaj panuje jest wyzwalająca po Bogocie, bo wreszcie nie boimy się, że ktoś nas okradnie i możemy nosić aparaty na szyi, zamiast po każdym zdjęciu chować do plecaka.

Pierwszy pająk spotkany w Ameryce Południowej

Jesteśmy przygotowane na to, że w końcu spotkamy dużo pająków i innych owadów, które będą całkiem sporych rozmiarów. Ale jestem zaskoczona, kiedy przed śniadaniem widzę pająka siedzącego tuż przy drzwiach w naszym pokoju. Nie jest ogromny, ma może z 5 centymetrów, ale się rusza, więc dla niektórych to już słuszny rozmiar, żeby się bać.

Po śniadaniu pająka nie ma – co jest trochę przerażające – żadna z nas nie chciałaby znaleźć go w swoim łóżku. Szukamy na szafie, ale ten jakby wszedł w dziurę i pojawia się dopiero wieczorem. Kiedy informujemy o tym panią z hostelu, tam ze spokojem bierze miotłę i… wyprowadza pająka z naszego pokoju. A potem zagania go na dół, schodek po schodku, aż znajdzie się na dworze. Widząc to, płaczemy ze śmiechu, ale postawa Kolumbijki jest naprawdę ciekawa – większość z nas pewnie zabiłoby niechcianego i obrzydliwego pajęczaka.

Wyprawa do glinianego domku – casa de barro

Chociaż Villa de Leyva jest urocza, to niespecjalnie jest tu co robić. Obejść miasteczko można w niecałe pół dnia, dlatego decydujemy się na małą wycieczkę – do dosyć słynnego domku, do którego z centrum idzie się może 20 minut. Nie ma do niego żadnych drogowskazów, ale wystarczy podążać za wskazówkami z Internetu (ewentualnie pytać się ludzi po drodze).

Domek jest cały z gliny i naprawdę robi wrażenie. Jego kształt jest bardzo fantazyjny, jakby z bajki. Rozdzielamy się i każda z nas zwiedza go oddzielnie. Ja idę na tył ogrodu, gdzie biegną schody, wyglądające jak ogon smoka, który owija się wokół oczka wodnego. Można po nich dostać na dach, a pod spodem jest wejście do kuchni. Najbardziej fascynujące w tej budowli jest to, że naprawdę można by tam mieszkać. Łazienka jest piękna, wyłożona mozaiką. Odkręcam kran i sprawdzam, że leci z niego woda. Do toalety nie ma drzwi, ale da się spuścić wodę. Na glinianych półkach stoją książki, a gliniane łóżko wyłożone jest kocem – niestety wciąż nie czyni go to miękkim. Poza głównymi pomieszczeniami, jest mnóstwo mniejszych pokoików, znajduję jeszcze kilka małych sypialni i jakby zbiorową łazienkę – jest tam parę prysznicy, oddzielonych od siebie cienkimi, glinianymi ściankami. Okna zrobione są z prawdziwego szkła, ale są wyjątkowe, bo w różnych kształtach i z ciekawymi wzorami. Jedno przypomina np. jaszczurkę. Ciekawy wystrój uzupełniają specyficzne ozdoby – jest żyrandol w kształcie ogromne ważki, albo gałki od gazu zrobione na podobieństwo różnych owadów. Kiedy wydaje mi się, że zwiedziłam już każdy zakamarek, wychodzę na dach. Mogę stamtąd podziwiać piękny widok na góry i pobliskie miasteczko.

Polacy na końcu świata

Potem wracamy do Villa de Leyva, gdzie zwiedzamy ją trochę dokładniej niż poprzedniego wieczora. Na ulicach, a szczególnie na głównym placu plącze się mnóstwo psów. Leżą pod ścianami, chodzą za ludźmi, urządzają sobie walki i proszą o jedzenie. Jeden z nich chodzi za mną jakby mu się wydawało, że jest mój i czeka na ulicy, ilekroć wejdę do jakiegoś sklepu.

Miasteczko charakteryzuje się białymi budynkami, które pięknie wyglądają w połączeniu z chmurami, które często spływają z otaczających je gór. Robimy mnóstwo zdjęć i przy okazji spotykamy paru Polaków. Wszyscy robimy sobie zdjęcie, bo to miło spotkać rodaków na końcu świata.

Kolejnego dnia, znowu krętą drogą między górami, wracamy do Bogoty. Czujemy się trochę jak po wakacjach – zrelaksowane i jadące z powrotem do wielkiego miasta. To tylko pierwszy etap naszej podróży – przed tym głównym celem. O nim już wkrótce.

Wycieczka do Kolumbii

A jeśli ty też chcesz wybrać się do Kolumbii, zobaczyć jej kolorowe oblicze, a poza tym odwiedzić też dżunglę, albo słynną rzekę o pięciu kolorach, to zapraszamy! Pilotem jest jeden z fotografów, Zofia Nowaczyk, autorka wszystkich powyższych pięknych zdjęć. Obydwie możliwe wycieczki zakładają odwiedzenie Bogoty i pobyt w dżungli na terenie Brazylii.

Opcja pierwsza: Wyprawa do Bogoty i dżungli Amazońskiej, a dodatkowo 3 dni i 3 noce spędzone na łodzi płynącej Amazonką.

Opcja druga: Zwiedzanie Bogoty i spacery po dżungli, a dodatkowo wyprawa do Caño Cristales, rzeki w Kolumbii o pięciu kolorach.

Dokładny plan wycieczek, dostępne terminy i koszty, są pod powyższymi odnośnikami.


Czytaj więcej

Zwiedzanie Bogoty i poznawanie Kolumbijczyków – ciąg dalszy

Bogota jest kontrastowa również pod względem mieszkających tam ludzi. Z jednej strony ci, którzy cały swój dobytek mają na wózkach wyjętych ze śmietników, a z drugiej mieszkańcy luksusowych apartamentów.
Gołębie na głównym placu w Bogocie, Plaza de Armas
Gołębie na głównym placu w Bogocie, Plaza de Armas

Jak dogadać się w Kolumbii

Wszyscy napotkani po drodze turyści żalą nam się, że każdy miejscowy przechodzi na angielski, kiedy słyszą, że hiszpański nie jest ich językiem. My, jakimś cudem, spotykamy się z zupełnie inną reakcją.

Pierwszego dnia w Ameryce Południowej mamy niemały problem z dogadaniem się w hostelu. Co prawda dwie z nas mówiąc trochę po hiszpańsku, ale rzeczywistość okazuje się jakby trudniejsza. My nie rozumiemy ich hiszpańskiego – a oni naszego angielskiego. Nadrabiają za to uśmiechem i zapewniają nas, że to, że nie mogą znaleźć klucza do naszego pokoju wcale nie jest problemem. (Pierwszej nocy zastawiamy drzwi krzesłem a plecaki przypinamy kłódkami do łóżka. Ale szybko przyzwyczajamy się do tej sytuacji. Drzwi do hostelu mają ze trzy zasuwy, a o każdej porze dnia i nocy wszystkiego pilnuje pani, której lepiej nie podpaść.)

O ludziach Bogoty – dlaczego należy wystrzegać się panów w garniturach

W Bogocie życie toczy się powoli. Nasz hostel znajduje się w dzielnicy historycznej i kiedy tylko wychodzimy na ulicę, widzimy mnóstwo ludzi. Blisko jest plac na którym spotyka się okoliczna młodzież – siedzą na ławkach, murkach, chodniku, wszędzie gdzie się da. Przechodząc obok jednej z grupki, wyraźnie czujemy zapach marihuany, ale mamy wrażenie, jakby nikt się tym nie przejmował.

Od właścicielki hostelu (która mówi po angielsku, a którą poznajemy dopiero drugiego dnia) dowiadujemy się które dzielnice Bogoty są względnie bezpieczne, gdzie lepiej być ostrożnym, a którymi ulicami wcale nie chodzić. Mówi nam też o panach w garniturach – oni są najbardziej niebezpieczni. Niby tacy eleganccy, ale trzeba na nich uważać, bo tylko takich udają. Jeśli mamy spytać się o drogę, już lepiej podejść do żebraka niż do takiego pana.

Panów w garniturach jest rzeczywiście dużo. Siedzą na ławkach i czytają gazety, chodzą samotnie, czasami w grupach. Jedni wyglądają jakby ich strój dopiero został zakupiony, ale są też tacy, którzy musieli wyciągnąć go z szafy po latach nieużywania.

Stolica wypełniona policjantami

Jeden z dni naszego pobytu w Bogocie to 1 maja. Jak się okazuje, Kolumbijczycy urządzają z tej okazji protest. Wszystkie muzea są wtedy zamknięte, a w mieście roi się od policjantów i żołnierzy, ubranych w różnokolorowe mundury, z tarczami i bronią. Trochę dlatego, że nie mamy co robić, a trochę, ponieważ przecież musimy zrobić zdjęcia, wybieramy się do samego centrum tego wydarzenia. Protest właśnie się zaczyna, otoczeni przez ścianę policjantów stoją ludzie w kolorowych koszulkach. Są wśród nich dzieci z balonami i dorośli trzymający transparenty z napisami „chcemy lepszych warunków życia.” Więc właściwie… walczą o to samo, co wszędzie. Masa ludzi powoli rusza główna ulicą i ciągnie się jakby w nieskończoność. Wydaje nam się, że cała ludność Bogoty się tu zebrała.

Stoimy między policjantami i zmieniamy obiektyw w aparacie, żeby móc w lepszy sposób uchwycić to, co się tam dzieje. Największe wrażenie robi na nas sposób w jaki tego pilnują. Podchodzimy do grupy policjantów, stojących równo wzdłuż krawężnika i pytamy po hiszpańsku „możemy zrobić zdjęcie?”. Jeden z nich kiwa z uśmiechem głową, a potem, kiedy się przed nimi ustawiamy (bo przecież chcemy mieć fotografię z nimi a nie tylko ich), zaczyna coś mówić. Dalej się uśmiecha, ale powtarza „no, no”. W końcu okazuje się, że samych możemy ich fotografować, ale robić sobie z nimi zdjęć już nie.

Okrążamy główny plac Plaza de Armas, gdzie ma odbyć się finał protestu i robimy zdjęcia prawie każdemu napotkanemu na drodze policjantowi czy żołnierzowi. Wszyscy się zgadzają – niektórzy, kiedy mają obiektyw przed samym nosem, ładnie się uśmiechają, a inni jakby udawali, że go nie widzą.

Kiedy wreszcie możemy się dostać na Plaza de Armas, jedynymi pozostałościami po niedawnej demonstracji są ważne budynki ogrodzone i osłonięte siatką. Na innych widać rozpryśniętą farbę kulek od paintballa, a na chodniku jest mnóstwo napisów. Jest niemal zupełnie pusto – nawet wszędobylskich gołębi jest jakby mniej, a placem chodzą smutni sprzedawcy lodów ze swoimi wózkami – cały czas dzwonią dzwoneczkiem, ale i tak nikt do nich nie podchodzi. Spokój ten co chwila zakłócają przemaszerowujące kolumny policjantów wracających ze służby.

Tam, gdzie zbiera się całe życie Bogoty

Niedługo potem znajdujemy się na głównej ulicy – tam teraz toczy się całe życie. Tutaj sprzedawcy lodów nie wyglądają już tak smutno. Towarzyszą im wózki z arbuzami, różnymi napojami i przekąskami. Na wózku inwalidzkim siedzi pan, chyba były żołnierz, a dwóch mężczyzn ciągnie cały swój dobytek na dużym wozie – ciekawe czy sami wiedzą, gdzie idą.

Na ulicy organizowane są zabawy ze świnkami morskimi. Polegają na tym, że ustawione na ulicy są jakby domki, a parę kroków dalej siedzi grupa świnek, przytulonych do siebie i trzęsących się ze strachu. Zgromadzeni dookoła ludzie obstawiają do którego domku wbiegnie świnka, kładąc na nim monetę. Wygrany zgarnia wszystko. Widowiska cieszą się ogromną popularnością, idąc dalej co chwila je widzimy i przy każdym gromadzi się tak samo dużo osób. Jest to jeden z niewielu przypadków w Kolumbii, gdzie zwierzęta są w ten sposób wykorzystywane.

Tłumy ludzi idą w jedną i drugą stronę. Niektórzy zatrzymują się przy atrakcjach, inni wchodzą do sklepów, albo po prostu stoją w grupkach i rozmawiają. Tutaj już nie ma ani jednego policjanta – zauważamy to po dłuższym czasie. Trochę przestraszone tą sytuacja oddalamy się od zgiełku i wracamy do hostelu innymi, pustymi ulicami.

Podziwiając miasto z góry i pierwsze spotkanie z pieczonymi bananami

Innego dnia wybieramy się na wzgórze Monseratte, które położone jest na wysokości 3200 m.n.p.m. i można z niego podziwiać całe miasto. Wjeżdżamy tam kiedy słońce już zachodzi i mamy pecha, bo niemalże cały widok przysłaniają chmury. Musimy czekać do wieczora, żeby zobaczyć piękny, rozświetlony widok.

Mieści się tam klasztor benedyktynów z obrazem Czarnej Madonny, gdzie ludzie przybywają aby podziękować za różne cuda, które wydarzyły się w ich życiu. Wybudowana jest tam kapliczka, którą w całości wypełniono dziękczynnymi tablicami. Na tyłach klasztoru jest targ – jeden z takich typowo turystycznych. To w tym miejscu po raz pierwszy próbujemy pieczonych bananów – w środku mają ser i słodki dżem. Ich smak niespecjalnie mnie zachęca do kolejnej degustacji, ale panowie, którzy nas obsługują są niezwykle mili – uczą nas hiszpańskiego, poprawiając błędy, kiedy próbujemy złożyć zdania i śpiewają piosenki lecące z radia. Robimy sobie z nimi zdjęcia, a na koniec dostajemy po lizaku.

Bogota, jako początek naszej dłuższej wyprawy, zapowiada nam, że napotkamy pełno przygód. Widać tu ogromną różnicę pomiędzy zamieszkującymi ją ludźmi – tymi śpiącymi na ulicy, a zajmującymi luksusowe apartamentowce w równie luksusowej dzielnicy. Ameryka Południowa niewątpliwie nie jest najbezpieczniejszymi miejscem, ale nie trzeba się bać na każdym kroku – bo ludzie są niezwykle przyjaźni – wystarczy być rozsądnym i nie przyjmować pomocy od każdego.

Wycieczka do Kolumbii

A jeśli ty też chcesz wybrać się do Kolumbii, zobaczyć jej kolorowe oblicze, a poza tym odwiedzić też dżunglę, albo słynną rzekę o pięciu kolorach, to zapraszamy! Pilotem jest jeden z fotografów, Zofia Nowaczyk, autorka wszystkich powyższych pięknych zdjęć. Obydwie możliwe wycieczki zakładają odwiedzenie Bogoty i pobyt w dżungli na terenie Brazylii.

Opcja pierwsza: Wyprawa do Bogoty i dżungli Amazońskiej, a dodatkowo 3 dni i 3 noce spędzone na łodzi płynącej Amazonką.

Opcja druga: Zwiedzanie Bogoty i spacery po dżungli, a dodatkowo wyprawa do Caño Cristales, rzeki w Kolumbii o pięciu kolorach.

Dokładny plan wycieczek, dostępne terminy i koszty, są pod powyższymi odnośnikami.


Czytaj więcej

Kolory egzotycznej Bogoty

Przylatując do Bogoty, od początku jesteśmy przygotowywane na to, że jest ona niebezpiecznym miejscem. Idąc mniejszymi czy większymi uliczkami, zawsze kurczowo trzymamy swoje plecaki i rozglądamy się za panami w garniturach.

Bogota… wcale nie taka niebezpieczna?

Pewnego razu, kiedy słońce już dawno ustąpiło miejsca gwiazdom, zauważamy wyjątkowo urokliwe miejsca – oczywiście musimy je sfotografować. Podczas gdy dwie z nas wyciągają aparaty, reszta rozgląda się w poszukiwaniu podejrzanych ruchów. Niemalże od razu zza rogu wychodzi dziwnie ubrany mężczyzna, a samochód z piskiem opon zatrzymuje się tuż obok nas. Czujemy się trochę jak w jakimś thrillerze, zastygamy w bezruchu czekając co się wydarzy. Ale nic się nie dzieje. Chwilę potem już nas tam nie ma, zostawiamy nocne towarzystwo samemu sobie, ucieszone, że nasze aparaty jednak nie zmieniły właścicieli. Podczas naszego wyjazdu nikt nas nie utwierdza, żerzeczywiściejest tu tak niebezpiecznie.

Kontrastowa stolica Kolumbii – porządek i chaos w jednym miejscu

Bogota jest pełna kontrastów. Pierwszym co mnie zadziwia to to, że ulice ułożone są w geometryczną siatkę (czasem mniej, a czasem bardziej równą) i każda z nich ma swój numer. Ulica pierwsza, druga… Albo aleja. Teoretycznie łatwo się tutaj odnaleźć, przynajmniej kiedy patrzy się na mapę. Z drugiej strony, w mieście panuje bałagan – wszyscy sprzedają wszystko. Wszędzie. Na targach, przeznaczonych specjalnie dla turystów, roi się od kolorów. Można tam znaleźć różnego rodzaju pamiątki: torebki, hamaki, biżuterię, buty. Jest też kawa w czekoladzie, krojone przez panią przy wózku świeże owoce i herbata z koki – próbujemy jej parzonej na miejscu i kupujemy mały zapas na później. Chociaż na miejscu można raczyć się nią do woli  i potem często pomaga nam w przezwyciężeniu wysokościowych dolegliwości, to należy pamiętać, że do walizki jej ze sobą zbierać nie można. Nawet tej w saszetkach albo ukrytej jako jeden ze składników czekolady, bo można się zdziwić, kiedy czujny węch lotniskowego psa wyczuje coś podejrzanego w naszym bagażu.

Kolorowe ulice Bogoty i wycieczka rowerowa

Stolica Kolumbii jest nadzwyczaj kolorowa i to nie tylko dzięki targom. Na każdym kroku można zauważyć na murach i ścianach budynków graffiti, wszystkie są niezwykle kolorowe, mają mnóstwo szczegółów i duża część z nich niesie ze sobą jakieś głębsze przesłanie. A nawet kiedy ich nie ma, to są barwne ściany. Idziemy ulicą i widzimy: różowy, zielony, niebieski, żółty… a czasami nawet w kropki  i inne wzory.  Oglądając potem zdjęcia aż trudno uwierzyć, że nikt tego na fotografiach nie przemalował.

Podczas jednego dnia naszego pobytu w Bogocie, wybieramy się na wycieczkę rowerową. Niby ma to być wyprawa po całej stolicy, ale momentami wydaje mi się, że jeździmy od jednego graffiti do drugiego, a przewodnik (wyglądający trochę jak żebrak wzięty z ulicy ale z ogromną wiedzą) opowiada nam historie o kolejnych malunkach. Mamy wtedy okazję poczuć  jak jeżdżą Kolumbijczycy, a także na własnym języku poczuć różnicę pomiędzy tą dobrą kawą (i eksportowaną do innych krajów), a tą gorszą, którą miejscowi zadowalają się u siebie.

Na koniec odwiedzamy owocowy targ – tym razem w zupełności lokalny. Kolorów jest tutaj tak samo dużo jak na tym z pamiątkami dla turystów, ale dodatkowo, możemy tę różnorodność poczuć jeszcze zmysłami zapachu i smaku. Dostajemy to spróbowania owoc po owocu, aż jeden z nich tak nam smakuje, że kupujemy sobie parę jego sztuk na wieczór. A sprzedająca pani ostrzega nas „nie jedzcie więcej niż pół na raz, bo cały dzień spędzicie w łazience”.

I jak tu pamiętać, że Bogota jest niebezpieczna, kiedy na każdym kroku kusi, aby wyciągnąć aparat?

Wycieczka do Kolumbii

A jeśli ty też chcesz wybrać się do Kolumbii, zobaczyć jej kolorowe oblicze, a poza tym odwiedzić też dżunglę, albo słynną rzekę o pięciu kolorach, to zapraszamy! Pilotem jest jeden z fotografów, Zofia Nowaczyk, autorka wszystkich powyższych pięknych zdjęć. Obydwie możliwe wycieczki zakładają odwiedzenie Bogoty i pobyt w dżungli na terenie Brazylii.

Opcja pierwsza: Wyprawa do Bogoty i dżungli Amazońskiej, a dodatkowo 3 dni i 3 noce spędzone na łodzi płynącej Amazonką.

Opcja druga: Zwiedzanie Bogoty i spacery po dżungli, a dodatkowo wyprawa do Caño Cristales, rzeki w Kolumbii o pięciu kolorach.

Dokładny plan wycieczek, dostępne terminy i koszty, są pod powyższymi odnośnikami.


Czytaj więcej

Jak dobry fotograf robi zdjęcia komunijne? Sesja komunijna w plenerze i w kościele – Warszawa i okolice

Jest wiele ważnych momentów w życiu dziecka, a jednym z nich jest Pierwsza Komunia Święta. Zdjęcia dokumentujące tę uroczystość są obecnie wręcz obowiązkowe. Jednak nie każda osoba zrobi dobre zdjęcia w często słabo oświetlonym wnętrzu kościoła, a i ze względu na wiele dzieci przyjmujących komunię, może być zezwolenie na ograniczoną liczbę fotografujących. W tak wyjątkowym dniu dzieci powinny być skupione, a nie rozpraszane przez robiących zdjęcia rodziców. Dobry fotograf to taki, który wie w jaki sposób zachowywać się w kościele, aby nie przeszkadzać w prowadzeniu uroczystości, a także posiada odpowiedni sprzęt i umiejętności, aby w cięższych warunkach wykonać najpiękniejsze ujęcia. Niektóre kościoły mogą nawet wymagać uprawnień do fotografowania podczas uroczystości liturgicznych, które my posiadamy. Zdjęcia komunijne wykonujemy podczas całej uroczystości, szczególnie skupiając się na samym momencie przyjęcia komunii.

 

Sesja komunijna w plenerze czy pod kościołem?

Dodatkiem do reportażu z uroczystości może być sesja komunijna w plenerze. Zdjęcia mogą odbyć się od razu, albo w kolejnych dniach. Wszystko zależy od chęci i nastroju rodziców i dziecka. Zdjęcia komunijne w kościele, już nie podczas mszy, a po jej zakończeniu, wykonane mogą zostać od razu, kiedy wnętrze jest jeszcze pięknie udekorowane. Zarówno sesja komunijna chłopca, jak i dziewczynki, robiona może być w dowolnym miejscu. Na pewno sprzyjającym dla dobrego samopoczucia dziecka będzie takie, które zna i w którym czuje się swobodnie. Może to być przydomowy ogród, miejsce nad rzeką do którego często chodzi na spacery, czy malownicza uliczka w pobliżu domu.

Zdjęcia komunijne z rodzicami i rodziną

Warto wykonać również grupowe zdjęcia z uczestnikami uroczystości. Zdjęcia komunijne z rodzicami czy rodzeństwem niekoniecznie muszą być robione w dniu komunii, gdyż te osoby mogą towarzyszyć dziecku również podczas sesji komunijnej w plenerze, gdzie mogą być bardziej sprzyjające warunki. Fotograf może towarzyszyć zarówno podczas uroczystości, jak i potem, podczas rodzinnego obiadu. Dzięki temu uwieczni na zdjęciach wspólne chwile przy posiłku, a także wykona grupowe zdjęcia w dogodnym momencie.

 

Zapraszamy do kontaktu telefonicznego albo mailowego w celu ustalenia szczegółów i zadania pytań. Chętnie odpowiemy na jakiekolwiek pytania dotyczące wykonania zdjęć komunijnych.


Czytaj więcej

Karnawałowa sesja zdjęciowa

Styczeń to czas, kiedy wcale nie chce wychodzić się z domu, ale jednocześnie obfituje w zabawy i imprezy, szczególnie te przebierane. Co to jednak za przyjęcie, na którym nie zostaną zrobione zdjęcia na pamiątkę, żeby móc później wspominać radośnie spędzone chwile i wymyślne przebrania? Samemu nie zawsze łatwo zrobić dobre zdjęcia – nie pamięta się o tym podczas przyjęcia, brak jest wprawnej ręki czy odpowiedniego sprzętu. Wystarczy jednak zatrudnić nas jaka fotografa – z przyjemnością uwiecznimy godziny zabawy dla Ciebie, podczas gdy Ty będziesz myśleć tylko świętowaniu z przyjaciółmi. Zapraszamy do kontaktu!

 

Na dzisiejszych fotografiach przebrana za świątecznych pomocników Mikołaja młodzież, odwiedzająca podopiecznych Domu Seniora Józefina.

A za co przebierzesz się Ty? 🙂


Czytaj więcej